• Τηλ. Ιατρείου:
  • 210 6997916

Αυτοάνοσα Ρευματικά Νοσήματα & Κύηση

Ο καφές αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή ροφήματα παγκοσμίως. Εκατομμύρια άνθρωποι ξεκινούν την ημέρα τους με ένα φλιτζάνι καφέ, αναζητώντας τόνωση, εγρήγορση και καλύτερη συγκέντρωση. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας έχει στραφεί πέρα από τη διεγερτική δράση της καφεΐνης, εξετάζοντας την πιθανή επίδρασή της στο ανοσοποιητικό σύστημα και ιδιαίτερα στα αυτοάνοσα νοσήματα.

Η σχέση καφέ–ανοσοποιητικού είναι πολύ πιο σύνθετη από όσο πιστεύαμε παλαιότερα.

Η καφεΐνη ως ανοσοτροποποιητικός παράγοντας

Η καφεΐνη ανήκει στις μεθυλοξανθίνες και δρα κυρίως μέσω αναστολής των υποδοχέων αδενοσίνης.

Η αδενοσίνη αποτελεί σημαντικό ρυθμιστή της φλεγμονώδους απάντησης και της λειτουργίας των ανοσοκυττάρων.

Μελέτες έχουν δείξει ότι η καφεΐνη μπορεί να επηρεάσει:

  • τη λειτουργία των Τ-λεμφοκυττάρων
  • την παραγωγή κυτταροκινών
  • τη δραστηριότητα των μακροφάγων
  • τη φλεγμονώδη απόκριση του οργανισμού

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σε μέτριες ποσότητες η καφεΐνη φαίνεται να εμφανίζει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, ενώ η υπερβολική κατανάλωση ενδέχεται να έχει διαφορετικές επιδράσεις ανάλογα με το γενετικό υπόβαθρο και τη συνολική κατάσταση υγείας του ατόμου.

Ο καφές δεν είναι μόνο καφεΐνη

Ένα συχνό λάθος είναι να θεωρούμε ότι οι επιδράσεις του καφέ οφείλονται αποκλειστικά στην καφεΐνη. Στην πραγματικότητα, ο καφές περιέχει περισσότερες από χίλιες βιοδραστικές ενώσεις, μεταξύ των οποίων: χλωρογενικά οξέα, πολυφαινόλες, διτερπένια, αντιοξειδωτικές ουσίες.

Οι ενώσεις αυτές φαίνεται να συμβάλλουν στη μείωση του οξειδωτικού στρες και στην τροποποίηση φλεγμονωδών μονοπατιών που εμπλέκονται στην παθογένεια πολλών χρόνιων νοσημάτων.

Καφές και Ρευματοειδής Αρθρίτιδα

Η σχέση καφέ και Ρευματοειδής Αρθρίτιδα έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών ερευνών. Παλαιότερες μελέτες είχαν συσχετίσει την αυξημένη κατανάλωση καφέ με μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης οροθετικής νόσου. Ωστόσο, νεότερες αναλύσεις δεν επιβεβαίωσαν με συνέπεια αυτή τη σχέση.

Σήμερα φαίνεται ότι η μέτρια κατανάλωση καφέ δεν αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου, δεν υπάρχουν ισχυρά δεδομένα που να δικαιολογούν γενικευμένη αποφυγή του καφέ σε ασθενείς με Ρευματοειδή Αρθρίτιδα.H επίδραση πιθανότατα εξαρτάται από γενετικούς, περιβαλλοντικούς και μεταβολικούς παράγοντες.

Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος και άλλες αυτοάνοσες παθήσεις

Στο Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο, το Σύνδρομο Sjögren και στις Σπονδυλαρθρίτιδες, τα διαθέσιμα δεδομένα είναι περιορισμένα.Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν σαφείς αποδείξεις ότι η κατανάλωση καφέ επιδεινώνει τη δραστηριότητα αυτών των νοσημάτων.

Αντίθετα, ορισμένες μελέτες υποστηρίζουν ότι οι αντιοξειδωτικές ουσίες του καφέ μπορεί να συμβάλλουν στη μείωση της χρόνιας φλεγμονής χαμηλού βαθμού.

Ο ρόλος του εντέρου

Τα τελευταία χρόνια έχει αναδειχθεί η σημασία του άξονα εντέρου–ανοσοποιητικού συστήματος. Ο καφές φαίνεται να επηρεάζει θετικά τη σύνθεση του εντερικού μικροβιώματος, αυξάνοντας ορισμένα ωφέλιμα βακτηριακά στελέχη.

Δεδομένου ότι η δυσβίωση έχει συσχετισθεί με πολλά αυτοάνοσα νοσήματα, η πιθανή αυτή δράση του καφέ αποτελεί πεδίο ιδιαίτερα ενεργού επιστημονικής έρευνας.

Έχει σημασία το είδος του καφέ; Η απάντηση είναι πιθανότατα ναι.

Καφές Φίλτρου

Ο καφές φίλτρου θεωρείται η πλέον μελετημένη μορφή καφέ και συνδέεται συχνότερα με οφέλη για την καρδιαγγειακή υγεία.

Espresso

Ο espresso περιέχει υψηλή συγκέντρωση βιοδραστικών ουσιών ανά μονάδα όγκου, αλλά συνήθως καταναλώνεται σε μικρότερη ποσότητα.

Ελληνικός καφές

Ο ελληνικός καφές είναι πλούσιος σε πολυφαινόλες και αντιοξειδωτικά συστατικά. Μελέτες από πληθυσμούς της Μεσογείου έχουν δείξει ευνοϊκές επιδράσεις στην αγγειακή λειτουργία και στη μακροζωία.

Ντεκαφεϊνέ

Παρότι περιέχει ελάχιστη καφεΐνη, διατηρεί μεγάλο μέρος των αντιοξειδωτικών συστατικών του καφέ, γεγονός που υποδηλώνει ότι αρκετά από τα πιθανά οφέλη δεν σχετίζονται αποκλειστικά με την καφεΐνη.

Πόσος καφές θεωρείται ασφαλής;

Για τους περισσότερους υγιείς ενήλικες, η πρόσληψη έως 400 mg καφεΐνης ημερησίως – περίπου 3 έως 4 φλιτζάνια καφέ – θεωρείται ασφαλής.

Ωστόσο, κάθε ασθενής είναι διαφορετικός. Άτομα με αϋπνία, ταχυκαρδίες, αρρύθμιστη υπέρταση, έντονο άγχος, ενδέχεται να εμφανίζουν μεγαλύτερη ευαισθησία στην καφεΐνη.

Η αξία της ισορροπημένης κατανάλωσης

Η σύγχρονη επιστημονική γνώση δεν υποστηρίζει ότι ο καφές αποτελεί εχθρό του ανοσοποιητικού συστήματος. Αντίθετα, φαίνεται ότι η μέτρια κατανάλωσή του μπορεί να ασκεί ανοσοτροποποιητικές και αντιφλεγμονώδεις δράσεις μέσω της καφεΐνης, των πολυφαινολών και της επίδρασής του στο εντερικό μικροβίωμα.

Όσον αφορά τα αυτοάνοσα νοσήματα, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να δικαιολογούν γενικευμένη αποφυγή του καφέ. Η ανοχή, η συνολική διατροφή, οι συνυπάρχουσες παθήσεις και οι εξατομικευμένες ανάγκες κάθε ασθενούς παραμένουν οι σημαντικότεροι παράγοντες.

Ίσως τελικά το ερώτημα να μην είναι αν ο καφές επηρεάζει το ανοσοποιητικό, αλλά με ποιον τρόπο η ισορροπημένη κατανάλωσή του μπορεί να ενταχθεί σε έναν συνολικά υγιεινό τρόπο ζωής που υποστηρίζει την καλή λειτουργία του οργανισμού και τη ρύθμιση της φλεγμονής.

Η Δρ. Κομνηνού Ελένη, Ρευματολόγος και Διευθύντρια της Κλινικής Αυτοάνοσων Ρευματικών Νοσημάτων του Metropolitan General, μας εξηγεί πώς το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να επιτεθεί στον ίδιο μας τον οργανισμό και πώς η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Πρόκειται για έναν νευροδιαβιβαστή που αποτελεί και ορμόνη, γνωστή και ως 5-HT (5-υδροξυτρυπταμίνη), η οποία συντίθεται στον οργανισμό από το απαραίτητο αμινοξύ τρυπτοφάνη. Παράγεται στο έντερο και στον εγκέφαλο, ενώ ανευρίσκεται επίσης στα αιμοπετάλια και στο ΚΝΣ (Κεντρικό Νευρικό Σύστημα), επιδρώντας σε πλήθος φυσιολογικών λειτουργιών.

Βιολογικοί παράγοντες: Επιστημονική επανάσταση ή απλά ακριβές θεραπείες;

Αυτοάνοσα νοσήματα, ορίζονται τα νοσήματα που προκαλούνται από υπερβολική και λανθασμένη απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος έναντι στον ίδιο τον οργανισμό.

Τα Αυτοάνοσα Νοσήματα περιλαμβάνουν περισσότερες από 80 είδη, οι οποίες μπορούν να προσβάλλουν σχεδόν οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Είναι η τρίτη πιο συχνή κατηγορία ασθενειών μετά τον καρκίνο και την καρδιακή νόσο.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα- συμπεριλαμβανομένης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, των φλεγμονωδών νόσων του εντέρου, της ψωρίασης κ.ά., χαρακτηρίζονται από απορρύθμιση διαφόρων πτυχών της φυσιολογικής ανοσίας και δημιουργία φλεγμονής.

Επηρεάζουν το 3%-10% του γενικού πληθυσμού. Οι αιτίες που προκαλούν τις αυτοάνοσες ασθένειες δεν είναι καλά κατανοητές. Αυτό που πιθανολογείται είναι ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης αυτοάνοσων ασθενειών όταν συνυπάρχουν και γενετικοί παράγοντες. Έχουν εντοπιστεί πολλοί γενετικοί παράγοντες κινδύνου για αυτοάνοσα νοσήματα, αλλά έχει σημειωθεί σχετικά μικρή πρόοδος στην αποκρυπτογράφηση των βαθύτερων επιπτώσεων των περιβαλλοντικών επιρροών.

Η θεραπεία των συστηματικών αυτοάνοσων νοσημάτων σκοπό έχει αφενός τον έλεγχο της φλεγμονής της νόσου και αφετέρου την πρόληψη των συννοσηροτήτων ενός χρόνιου νοσήματος (π.χ. καρδιοπάθειες,κ.ά)

Οι πρόσφατες πρόοδοι στην κατανόηση της παθογένειας της νόσου και των νέων τεχνικών παρασκευής φαρμάκων έχουν οδηγήσει στην ευρεία χρήση στοχευμένης ανοσοθεραπείας για τη θεραπεία των αυτοάνοσων νόσων.

Επιπλέον, η προηγμένη μοριακή μηχανική, επέτρεψε την εμφάνιση ανασυνδυασμένων πρωτεϊνικών θεραπευτικών ουσιών -όπως τα mAbs (Μονοκλωνικά Αντισώματα) και των πρωτεΐνών σύντηξης υποδοχέα-Ab(Αντισώματος)- που στοχεύουν διαλυτούς μεσολαβητές ή δείκτες κυτταρικής επιφάνειας των κυττάρων του Ανοσοποιητικού Συστήματος, που αποτελούν τις αιτίες της φλεγμονής.

Τι είναι οι βιολογικοί παράγοντες;

Οι βιολογικοί παράγοντες είναι φάρμακα-πρωτεϊνικά μόρια που τροποποιούν ή μπλοκάρουν τη λειτουργία κυττάρων και μεσολαβητών της φλεγμονής που χαρακτηρίζει τα νοσήματα αυτά. Είναι σύγχρονες και εξειδικευμένες θεραπείες, χρησιμοποιούνται από το 1999 και ονομάζονται «βιολογικοί» γιατί είναι προϊόντα βιοτεχνολογίας.

Είναι ειδικά σχεδιασμένα μόρια (αντισώματα) και δρουν σε συγκεκριμένους παράγοντες - που επάγουν τη φλεγμονή σε αντίθεση με τα κλασικά παλαιότερα φάρμακα (συμβατικά φάρμακα) όπως η Μεθοτρεξάτη κ.ά.- που έχουν μια γενικευμένη επίδραση στην διαδικασία της φλεγμονής .

Πώς χορηγούνται οι βιολογικοί παράγοντες;

Επειδή είναι πρωτεϊνικά μόρια καταστρέφονται γρήγορα στο στομάχι- και γι’ αυτό το λόγο χορηγούνται παρεντερικά, είτε υποδορίως είτε ενδοφλεβίως - σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ποια είναι η αποτελεσματικότητα τους;

Όταν ο βιολογικός παράγοντας ξεκινήσει τη δράση του οι περισσότεροι ασθενείς παρουσιάζουν σημαντική βελτίωση, τους 3-6 μήνες από την έναρξη της θεραπείας.

Ανάλογα λοιπόν με το είδος του αυτοάνοσου νοσήματος και του οργανισμού του ασθενούς - θα παρατηρηθεί μείωση του πόνου και του οιδήματος στις αρθρώσεις, βελτίωση της πρωινής δυσκαμψίας και της κόπωσης, και γενικά βελτίωση της ποιότητας ζωής και της λειτουργικότητας.

Αν και οι βιολογικοί παράγοντες έχουν ευεργετική επίδραση στους περισσότερους ασθενείς (50-70%) δυστυχώς δεν είναι αποτελεσματικοί για όλους (πρωτογενής αστοχία), ενώ σε ένα ποσοστό αρχικά είναι αποτελεσματικοί μετά όμως από κάποιο διάστημα χάνουν την αποτελεσματικότητα τους (δευτερογενής αστοχία). Πιο συχνά λοιπόν ένας ασθενής αλλάζει την αγωγή του λόγω αστοχίας και όχι λόγω παρενεργειών.

Έτσι λοιπόν, τα πρόσφατα δεδομένα- αποδεικνύουν την μεγάλη εξέλιξη στη θεραπεία των Αυτοάνοσων Νοσημάτων και βάζουν τις βάσεις για μελλοντικές νέες θεραπείες.

Μετά την επιτυχή εισαγωγή των βιολογικών παραγόντων για τη θεραπεία των αυτοάνοσων νοσημάτων, οι μοριακοί στόχοι επεκτείνονται συνεχώς. Έτσι ο αποκλεισμός ανοσολογικών σημάτων από αναστολείς κινάσης-μικρών μορίων του Ανοσοποιητικού Συστήματος και συνεπώς και καινοτόμα βιολογικά φάρμακα, (π.χ.οι ενδοκυτταρικές κινάσες) παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον όσον αφορά τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα και τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια.

Φαίνεται λοιπόν, πως ίσως δεν είναι πολύ μακρινό το μέλλον που η επιστημονική κοινότητα θα μιλάει για θεραπείες ίασης.

Ποιες είναι οι ανεπιθύμητες ενέργειες τους;

Οι βιολογικοί παράγοντες επιδρούν στο ανοσοποιητικό μας σύστημα και γι’ αυτό ίσως εμφανιστούν συχνότερα λοιμώξεις, κυρίως κοινές λοιμώξεις του αναπνευστικού ή του δέρματος και σπανιότερα ευκαιριακές λοιμώξεις. Ο έλεγχος πριν την έναρξη περιλαμβάνει εξετάσεις για την φυματίωση, τις ηπατίτιδες, αιματολογικές εξετάσεις και ακτινογραφία θώρακος. Άλλες πιθανές παρενέργειες είναι αλλεργικές αντιδράσεις, τοπικές αντιδράσεις στην έγχυση και πιο σπάνια γενικευμένη αλλεργική αντίδραση.

Τι γίνεται με την τεκνοποίηση;

Οι κατευθυντήριες οδηγίες προς το παρόν κάνουν λόγο για διακοπή των θεραπειών για τρεις μήνες τουλάχιστον πριν την έναρξη προσπαθειών για τεκνοποίηση και για τα δυο φύλλα. Υπάρχουν όμως αναφορές από τα αρχεία καταγραφής βιολογικών παραγόντων και περιπτώσεις από την βιβλιογραφία που δείχνουν ασφάλεια στη χορήγηση για κάποιους παράγοντες μέχρι και το δεύτερο τρίμηνο της κύησης. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να γίνεται εξατομίκευση και συναπόφαση μεταξύ θεράποντος, ζευγαριού και γυναικολόγου.

Συμπερασματικά

Η χρήση βιολογικών φαρμάκων αντιπροσωπεύει μεγάλη πρόοδο στη θεραπεία των Αυτοάνοσων Νοσημάτων. Οι Βιολογικοί παράγοντες που στοχεύουν βασικά συστατικά της απορρυθμισμένης ανοσολογικής απόκρισης, έχουν βελτιώσει δραματικά την ποιότητα ζωής των ασθενών με Αυτοάνοσα Νοσήματα και έχουν μεταμορφώσει τις θεραπείες για μια σειρά συστηματικών φλεγμονωδών αυτοάνοσων νοσημάτων. 

Η ΕΛΕΝΗ ΚΟΜΝΗΝΟΥ

Γράφει:

Η ΕΛΕΝΗ ΚΟΜΝΗΝΟΥ

Ρευματολόγος, Διευθύντρια Κλινικής Αυτοάνοσων Ρευματικών Παθήσεων Μetropolitan General